Lekkokrytyka

Konstanty Kotkowski wyrusza na front. Łucja Wilczyńska otrzymuje list od Adama Grabskiego, dawnej miłości. Koresponduje również do męża, Krzysztofa, któremu referuje o życiu. II wojna światowa oraz wydarzenia dziejące się znacznie później, a także problemy rodzinno-społeczne... wszystko to w Dominie, powieści wydanej nakładem wydawnictwa MG, splata się w jedną całość, dając obraz życia pokolenia, któremu los nie szczędził trudnych przeżyć... Michał Piedziewicz wykreował świat, który mnie, czytelnika, całkowicie zachwyca. To rzeczywistość nad wyraz szeroka, realizująca się na tak wielu płaszczyznach i poziomach, że nie sposób nie wejść w nią w zaintrygowaniu. To opowieść – jakkolwiek zostanie to zrozumiane – ludzka, naznaczona wszystkim tym, co stanowi o naszym życiu. Zwyczajnym, a przy tym jakże magicznym. Mamy bowiem w ofercie, sięgając po Domino, i tło historyczne, które determinuje losy, i miłość, i rozstania, i problemy w relacjach, i wszystkie inne zjawiska, które towarzyszą ...

Poezja Wisławy Szymborskiej jest dla mnie ważna. Bardzo. Za każdym razem, gdy  myślę o tym, by sięgnąć po tomik wierszy (a w ostatnim czasie zdarza mi się to czynić niebywale często), pierwszą myślą jest to, by wybrać któryś autorstwa polskiej noblistki. Upatruję w lekturze jej wierszy nie tylko niezmierzoną przyjemność estetyczno-intelektualną, ale również poczucie, że nie jestem umoralniany czy potępiany, a delikatnie, choć wymownie, ukierunkowany. Bo wartości i prawdy, które można odczytać ze spuścizny poetki, są istotne również dla mnie. Ludzie na moście to tomik, o którym łatwo i niełatwo – równocześnie – pisać. Dzieje się tak, gdyż z jednej strony przekazy tych wierszy, kierunki myślowe, ku którym mnie popychają, są przeze mnie zdefiniowane, odczytane, z drugiej strony zmagam się z nie lada problemem, by jednoznacznie powiedzieć, co stanowi ich istotę. Nie sposób bowiem zamknąć jądra tych utworów w tak krótkiej formie, jaką jest ten tekst. Bo poezja Szymborskiej, a także s...

Korporacja to zło. Taka opinia w wielu kręgach jest na tyle stanowcza i pewnie postawiona, że wrośnięta wręcz w ziemię. Tak się przyjęło, tak się mówi. Bo praca w korporacji jawi się jako niezdrowa, niemoralna, wymagająca wysiłku i wyrzeczeń, sprowadzająca człowieka do roli pionka, a jego wartość ustalająca nie na poziomie osobowości czy czynów, a wartości zawodowej i sukcesów. Master Olgierda Świerzewskiego to obszerna powieść, która pozwala dobitnie obcować z tym światem, umożliwiając dostrzeżenie tego, co naradza nam się w głowie, gdy myślimy o tym, co stanowi o korporacji.  Główny bohater to jedna z wyrazistszych postaci, z jzkż zetknąłem się w ostatnim czasie. To charakter zdecydowany, silny, jakby nie do zdarcia, któremu nie sposób zagrozić. Aleks Rymmer, bo o nim mowa, specjalista w Green Stone, przeniesiony z zagranicznego centrum do polskiego oddziału, ponownie próbuje wrócić na szczyt korporacyjnej hierarchii. Nie cofnie się przed niczym, a świat, w którym prowadzi g...

Lato leśnych ludzi to opowieść o życiu, do jakiego, według niektórych, w tym bohaterów książki, przeznaczony jest człowiek. To historia kilku postaci, które swój czas spędzają z dala od zgiełku i rzeczywistości determinowanej przez powierzchowne wartości, wybierając naturę – las. Maria Rodziewiczówna kreśli wizję iście franciszkańską, pochwalającą proste życie, związane z przyrodą. Rosomak, Pantera i Żuraw, bohaterowie książki, spędzają lato w leśnej głuszy, żyjąc wyłącznie lasem i tym, co ich w nim spotyka. Zajmują się uprawą, doglądają natury i zwierząt, skupiając się na pięknie, które wynika z natury. Powieść Rodziewiczówny to sposobność do wyprawy dalekiej i bliskiej jednocześnie. Brzmi enigmatycznie, czyż nie? W istocie jednak tak nie jest, zupełnie. To bowiem książka, która przenosi czytelnika w dzicz, na łono natury, w puszczę, do lasu – z jednej strony miejsc tak bliskich osobie czytającej, gdyż natura otacza nas zewsząd – zarówno tych, którzy żyją bezpośrednio na jej ł...

Kruchość skrzydeł to jedna z tych powieści, w której czytelnik zanurza się w pełni. Wchodzi w opowiadaną historię, całkowicie zawierzając swój czas losom bohaterów oraz przerzucając się z własnego w świat opowieści. To książka, którą czyta się w zdumieniu i zaintrygowaniu, a obraz rzeczywistości, jaką kreuje, porywa i przeraża. Przeraża prawdą, gdyż trafnie ukazuje to, co dotyczy nas i naszych rodzin. To, co często spotykane, z czym nie potrafimy się uporać. Karen Foxlee dogłębnie opisuje historię pewnej, jak by się mogło wydawać na pierwszy rzut oka, przeciętnej, typowej, spokojnej rodziny. Jest to jednak opowieść o takich relacjach, które bynajmniej nie mają się dobrze, które nie przedstawiają kochającej się, harmonijnej familii, w której wszystkie przeszkody i problemy pokonywane są razem, we wspólnym działaniu bliskich. Wręcz przeciwnie. To historia, w której każdy jest sam, a nikt nie rozumie tego, co dzieje się z jego krewnymi. Bo wizja domu rodzinnego, jaka wyłania się z Kr...

Na wstępie – im szybciej, tym lepiej, stąd decyzja, by napisać o tym już w pierwszym zdaniu – należy zaznaczyć, że nie jest to powieść wyłącznie dla kobiet , nie jest to bynajmniej żadne czytadło . Piszę o tym, gdyż ja, zwiedziony ogólnym wrażeniem, pomyślałem po lekturze pierwszych stron, że wtopiłem, że trafiłem na taką książkę, która z pewnością nie jest dla mnie. I, proszę państwa, myliłem się. Myliłem, bo Pani mnie z kimś pomyliła Ilony Łepkowskiej to szalenie intrygująca opowieść dla wszystkich – niezależnie od płci, literackich preferencji. To porywająca i wymowna książka o błędnych przekonaniach wynikających z obserwacji ludzi mediów – aktorów, piosenkarzy, dziennikarzy. Joanna, główna bohaterka powieści, prowadzi zwyczajne życie. Zmaga się z problemami finansowymi, samotnie wychowując córkę oraz bezskutecznie domagając się alimentów od byłego męża. Pracuje jako tłumacz z języka włoskiego. Trafia na plan startującego programu telewizyjnego, gdzie wykorzystuje swoje językow...

W Ciechanowie, mieście, w którym mieszka i pracuje Konrad Rowicki, dochodzi do tajemniczej śmierci – samobójstwo popełnia nastoletnia Jowita Dudek, córka wiceprezydenta miasta. Dochodzenie w tej sprawie – zgodnie z zaleceniami góry, przełożonych – ma zostać jak najszybciej zamknięte. Sprzeciwia się temu główny bohater, który nie wierzy w oficjalną wersję. Pragnie odkryć prawdę, gdyż dostrzega analogię do tajemniczych samobójstw z przeszłości. Rozpoczyna prywatne śledztwo, które staje w kontrze nie tylko do decyzji zwierzchników, ale przede wszystkim ludzi, którym zależy, by nikt nie grzebał w tym, co było dotąd niewyjaśnione. Zginę bez Ciebie to pod wieloma względami typowy, schematyczny wręcz kryminał. Mamy do czynienia z niejasnym śledztwem, w którym ktoś uparcie szuka, a inni za wszelką cenę próbują uniemożliwić poznanie prawdy, odwieść od szlaku, który prowadzi do rozwiązania zagadki. Osobą, która z impetem rozwiązuje niejasności, łączy fakty, poszukując winowajców, jest Konra...

Dwa określenia, w których mógłbym zamknąć swoją opinię na temat Maleńkiej Dorrit to prostota i wymowność. To słowa, które najpełniej ujmują to, co sądzę o powieści Dickensa. Odzwierciedlają całą siłę, która bije z tego utworu, która sprawia, że lektura pozostaje niezapomnianą, wyjątkową. To jedna z tych książek, które niosą olbrzymi przekaz, które uzmysławiają pewne wartości, uwypuklają istotne prawidła. Dickens popełnił powieść niewątpliwie wielką. Taką, w której postacie są charakterystyczne, reprezentujące coś znacznie więcej, niż zbiór cech czy zachowań, które nadaje na potrzeby utworu autor. To bohaterowie z jednej strony mocno osadzeni w przedstawianej rzeczywistości, a z drugiej zawieszeni gdzieś poza nią – wśród nas. To osobowości, które reprezentują coś znamiennego i prawdziwego, co pozwala dostrzec pewne zjawiska w świecie, w którym żyjemy. Pogrążając się w lekturze Maleńkiej Dorrit, zanurzamy się w patchworku utkanym z dwóch, jakże skrajnych, realiów: tytułowej Dorrit, ...

Idiota to powieść wielka. Nie tylko ze względu na liczbę stron i rozmiar fabularny, ale przede wszystkim na obrazy, jakie kreuje. To utwór nadzwyczajnie złożony, utkany z tego wszystkiego, czego świadomy czytelnik może oczekiwać, czego może pragnąć. Dostojewski przedstawia odbiorcy rozmaite prawidła, które stanowią zarówno o naszym świecie, tajemniczej Rosji, jak i o nas samych. Wyciąga z wnętrza człowieka wszystko to, co o nim stanowi, co nim kieruje tudzież wpływa na decyzje, jakie podejmuje, oraz na postawy, które zajmuje. To utwór bogaty w portrety psychologiczne, umożliwiający dokładnie i długotrwałe przyglądanie się poszczególnym bohaterom, skłaniające do wysnuwania spostrzeżeń, tez i myśli, których świadomość ewidentnie ubogaca czytelnika. To książka wymierna i ważna – intryguje, rozwija, pochłania, zmusza do refleksji. Wszystkie potrzeby, jakie lektura może spełnić, zostają przez nią zrealizowane.  Dostojewski kreuje postacie, które zachwycają jednostkowością – wyrazi...

Obraz życia na wsi intryguje. Interesuje mnie na tyle intensywnie, że niekiedy jestem w stanie zaryzykować lekturę miałkiej historii, napisanej pod znak tkliwych, romantycznych wątków lub opowieści o tym, jak jakaś biedna dziewczyna chce się wyrwać z rodzinnej miejscowości, wyjechać do miasta wielkiego i obcego. Nie inaczej było w przypadku powieści Wiesławy Maciejak A życie się toczy , po którą sięgnąłem ze względu na panoramę życia na wsi, prowincjonalnej mentalności, godząc się na to, że mogę dostać opowieść, która niekoniecznie mnie interesuje. To, co najbardziej ujęło mnie w lekturze A życie się toczy , to niezwykle szeroka, dokładna i wielopłaszczyznowa panorama wsi, jako świata, który rządzi się własnymi prawami, który definiowany i determinowany jest na podstawie własnych, jakże odrębnych, zasad oraz prawideł. To wizja w pewnym sensie mitologiczna, gdyż stanowi o rzeczywistości, którą przedstawia, jak o dogmacie, racji, która jest oczywista i jedyna. Autorka roztacza przed ...